19. murder in the village

Ik lig nog na te dommelen in een middagsiesta (of eerder het verlengde van de nacht), en wordt veel te bruusk gewekt - raissa!! opendoen!! waar ben je? Kyria Konstandina, uiteraard. Ik blijf gezellig liggen terwijl ze paniekerig roept, tegen de deur en de ramen van de slaapkamer bonkt en hard klopt.

Uiteindelijk houdt ze op, maar twee minuten later valt ze de voordeur aan. Gebonk en gebel, en dan verwoede pogingen met de sleutel. De deur krijgt ze natuurlijk niet open omdat de deur op slot zit en de sleutel langs binnen op het slot. Ik roep dat ze moet wachten en dat ik naar beneden kom. Ik open de deur en ze stormt in paniek naar binen. Ze is werkelijk in alle staten. Ze hebben hem vermoord! Vermoord zeg ik je! Wat moet ik nu doen! Je moet me helpen! Indringende blikken volgen, alsof ik hem zelf eigenhandig vermoord heb. Haar wereld is ingestort, zoveel is duidelijk, want ze hebben hem vermoord.

Uiteraard is er niemand dood, maar zo lijkt het wel. Haar telefoon is kapot. En ze kan niet zonder telefoon. Ik geef haar voorlopig 'mijn' toestel (haar reservetoestel), totdat de techniekers komen. Uiteindelijk, later die middag (vandaag geen school wegens religieus feest van de beschermers van de leerkrachten en leerlingen), blijkt dat die techniekers haar een telefoon gebracht hebben die al evenmin werkt. Weer een smack in the face voor Kyria, weer paniek en geschreeuw aan het raam. Geef me 50 euro dat ik een nieuw toestel kan kopen, je moet me helpen. Ik kom net uit bad en heb 6 euro op zak. Maar allez, met zes euro kan ik geen toestel kopen! Om haar verzoek (lees: eis) in te willigen en van al het gedoe af te zijn kleed ik me aan en ga geld afhalen (het resterende bedrag dus als voorschot op de huur van volgende maand).
Ik mag niet zo met mijn voeten laten spelen, zou Evi zeggen. Ik moet mijn grenzen trekken en niet direct lopen voor haar.
Ik kan dat nog niet. En wat voor nut zou het hebben haar niet dat geld voor te schieten ? Enkel nog meer geleuter en gezaag.
Temidden van de chaos (ondertussen moet ze zich klaarmaken om naar de dokter te gaan - waarvoor ze ook al geld leent) springt ook de nichtbuurvrouw binnen en stopt me een bord eten in de handen, en geeft Kyria K me ook mijn telefoontoestel terug. Ik blijf verwees achter met een telefoon, een bord eten, een citroen en een homp brood in mijn pollen, en haal enigszins opgelucht adem.


Ανάβω το τσιγάρο μου και αναρωτιέμαι πού είναι ο τόπος μου και γιατί βρέθηκα εδώ. Πώς έγιναν όλα αυτά; Τα έχω χάσει κάπως και σκέφτομαι την οικειότητα που μου λείπει - γενική οικειότητα με ανθρώπους, με μέρη και με καταστάσεις. Γιατί δεν το έχω καταφέρει ακόμα να επικοινωνώ αληθινά - μέσω του αληθινού μου εαυτού. Ik die smalend spreek εγώ που αστειεύομαι για τη μοναξιά της σπιτονοικοκυράς μου over de eenzaamheid van de huisbazin - ποιον κοροιδεύω; Hou ik mezelf voor de gek?

Een student heeft me hierheen gebracht (die ik ontmoet had ik het kafeneio), een student van goede inborst denk ik, er is een concertje. Eentje speelt dwarsfluit, een andere gitaar en de derde een soort djembe, ze spelen een soort relaxte muziek. Temidden van het volk in deze bar, hij groet mensen die binnenkomen en ik niet ken, uiteraard, en ik heb hoofdpijn. Communicatiehoofdpijn. En eigenlijk wil ik thuis zijn en mezelf verliezen in slaap. Και ήθελα να ήμουν σπίτι, να αποκοιμηθώ και να χαθώ σε έναν ύπνο βαθύ.