+++++++++++++++++++++
Tijd voor een update en goed nieuws - ik heb een appartementje gevonden! De living + open keuken is ongeveer zo groot als mijn vroeger kot op de Nederkouter; en er is een slaapkamer boven; en ook een badkamer met wasmachine. Het is gelegen in een klein schattig straatje waar je niet met de auto inkunt (enkel te bereiken via trappen) (Hoe men daar ooit werken kan doen..??) Het is werkelijk vlak bij het centrum (nauwelijks vijf minuten naar wandelen - ik heb het gechronometreerd) maar zo rustig gelegen en temidden van huisjes onder en boven mekaar gebouwd in steegjes enkel te voet te bereiken - je waant je zo in een afgelegen bergdorpje.
Ik heb ook een soort binnenkoertje - te bereiken via de slaapkamer boven, want het is dus allemaal tegen een soort helling gebouwd - dat uitgeeft op het huisje van de huisbazin... En de huisbazin is een geval apart. Toen ik met Evi (het meisje waar ik voorlopig bij verblijf) het appartementje ging bekijken, had ik er effenaf schrik van - een nogal bazig type, een "kwaaie" die je met haar grote ronde en extreem bolle ogen blijft en blijft aankijken (ze vallen bijna uit haar gezicht). Ze is een jaar of veertig denk ik, Master in de theologie, en nooit getrouwd...
Ze is nogal euh pushy - en dat is een understatement. Ze heeft wel last van eenzaamheid - waar ze met een uitgestreken serieus gezicht 0ver kan praten, ze heeft echt iets dramatisch over zich, en ze last voortdurend van die Bold & The Beautiful-stiltes in waarbij ze je indringend aanstaart. Maar ik heb haar vandaag wel twee keer aan het glimlachen gekregen!
Ik moet maar zo vlug mogelijk intrekken, want ze heeft te erg te kampen met haar eenzaamheid, ze wil compagnie! Ik zeg dat ze niet de hele dag binnen moet zitten tussen haar vier muren, ze zegt dat er een virus is in Patras en bang is verkouden te worden. Ik vraag haar wat ze erger vindt - zo alleen zitten of een verkoudheid? Ze kijkt lang zwijgend in mijn ogen, en dan glimlacht ze eindelijk! Eenzaamheid is erger zegt ze. Maar toch, dat virus...
Ze gaat morgen een bed bestellen, en ik krijg ook haar oventje met drie kookplaatjes - want dat gebruikt ze niet. Eten wordt haar gebracht, en voor de rest drinkt ze gewoon melk.
Ze zit daar, in haar roze peignoir op haar roze sloefkes in haar pyamabroek (van s morgens tot s middags helpt ze in het kantoor van haar broer, een advocaat) en met haar lange gelakte roze nagels strijkt ze langzaam over de knoppen van het telefoontoestel. Je kan een speld horen vallen, want er hangt geen tikkende klok, en de buurt is erg rustig. En dan vertelt ze over Christos, de vorige huurder, een goeie jongen, maar een beetje een 'rare'. Oh ja, hij gaf haar ook wel de raad om niet de hele dag binnen te zitten, maar ja, hij kwam eigenlijk nooit langs om een koffie'tje te drinken.
Ze belt naar de inlichtingen van de OTE (de Griekse Belgacom) om te vragen naar een nummer voor mijn appartementje en een internetaansluiting. Maar ze is erg ongerust dat ik het appartement toch niet zal nemen (hoewel ik al twee maand huur cash betaald heb! - waarvan 1 maand als prokatavoli het nederlandse woord ontsnapt me even) en ze helemaal voor niets met dat geld een bed gaat kopen. Ik ben nauwelijks vertrokken of ze belt me nogmaals op om me nogmaals te vragen of ik toch wel zeker in het huisje zal komen wonen, want ze heeft het niet breed, en als ze dan dat bed gaat kopen en de telefoon in orde laat brengen, en ik kom er niet wonen... Tien minuten later krijg ik nogmaals telefoon, ditmaal van de buurvrouw (!), dat ik het toch wel moet zeggen als ik het appartementje uiteindelijk niet zal nemen, want begrijp je, ze gaat dat bed kopen, en ja, enzovoort enzovoort enzovoort. Ach ach kyria konstandina! (want zo laat ze zich noemen - mevrouw konstandina).
Het is nog steeds een beetje moeilijk om op tijd en op de juiste plaats op school te raken. Eergisteren had ik niet herkend waar ik moest afstappen en heb ik de hele toer van de bus door de dorpjes hogergelegen gemaakt en uiteindelijk wist een passagier me wel te zeggen waar ik moest afstappen. Want die buschauffeurs, die weten werkelijk niets. Vandaag hetzelfde; de chauffeur hoorde het in keulen donderen - en het schoot hem maar te binnen waar ik moest zijn toen we al een kilometer verder waren. Hij heeft me dan maar laten uitstappen, en ik heb een taxi genomen (ik was ondertussen al een uur vertrokken van thuis)- want die bussen, ik snap er echt de ballen van. Lang leve De Lijn en zijn schitterende website waar je ALLES kunt te weten komen over alle mogelijke haltes en uren enzovoort. Voorlopig is het voor mij een kwestie van geluk om af te stappen waar ik moet zijn...
Ik heb ook een soort binnenkoertje - te bereiken via de slaapkamer boven, want het is dus allemaal tegen een soort helling gebouwd - dat uitgeeft op het huisje van de huisbazin... En de huisbazin is een geval apart. Toen ik met Evi (het meisje waar ik voorlopig bij verblijf) het appartementje ging bekijken, had ik er effenaf schrik van - een nogal bazig type, een "kwaaie" die je met haar grote ronde en extreem bolle ogen blijft en blijft aankijken (ze vallen bijna uit haar gezicht). Ze is een jaar of veertig denk ik, Master in de theologie, en nooit getrouwd...
Ze is nogal euh pushy - en dat is een understatement. Ze heeft wel last van eenzaamheid - waar ze met een uitgestreken serieus gezicht 0ver kan praten, ze heeft echt iets dramatisch over zich, en ze last voortdurend van die Bold & The Beautiful-stiltes in waarbij ze je indringend aanstaart. Maar ik heb haar vandaag wel twee keer aan het glimlachen gekregen!
Ik moet maar zo vlug mogelijk intrekken, want ze heeft te erg te kampen met haar eenzaamheid, ze wil compagnie! Ik zeg dat ze niet de hele dag binnen moet zitten tussen haar vier muren, ze zegt dat er een virus is in Patras en bang is verkouden te worden. Ik vraag haar wat ze erger vindt - zo alleen zitten of een verkoudheid? Ze kijkt lang zwijgend in mijn ogen, en dan glimlacht ze eindelijk! Eenzaamheid is erger zegt ze. Maar toch, dat virus...
Ze gaat morgen een bed bestellen, en ik krijg ook haar oventje met drie kookplaatjes - want dat gebruikt ze niet. Eten wordt haar gebracht, en voor de rest drinkt ze gewoon melk.
Ze zit daar, in haar roze peignoir op haar roze sloefkes in haar pyamabroek (van s morgens tot s middags helpt ze in het kantoor van haar broer, een advocaat) en met haar lange gelakte roze nagels strijkt ze langzaam over de knoppen van het telefoontoestel. Je kan een speld horen vallen, want er hangt geen tikkende klok, en de buurt is erg rustig. En dan vertelt ze over Christos, de vorige huurder, een goeie jongen, maar een beetje een 'rare'. Oh ja, hij gaf haar ook wel de raad om niet de hele dag binnen te zitten, maar ja, hij kwam eigenlijk nooit langs om een koffie'tje te drinken.
Ze belt naar de inlichtingen van de OTE (de Griekse Belgacom) om te vragen naar een nummer voor mijn appartementje en een internetaansluiting. Maar ze is erg ongerust dat ik het appartement toch niet zal nemen (hoewel ik al twee maand huur cash betaald heb! - waarvan 1 maand als prokatavoli het nederlandse woord ontsnapt me even) en ze helemaal voor niets met dat geld een bed gaat kopen. Ik ben nauwelijks vertrokken of ze belt me nogmaals op om me nogmaals te vragen of ik toch wel zeker in het huisje zal komen wonen, want ze heeft het niet breed, en als ze dan dat bed gaat kopen en de telefoon in orde laat brengen, en ik kom er niet wonen... Tien minuten later krijg ik nogmaals telefoon, ditmaal van de buurvrouw (!), dat ik het toch wel moet zeggen als ik het appartementje uiteindelijk niet zal nemen, want begrijp je, ze gaat dat bed kopen, en ja, enzovoort enzovoort enzovoort. Ach ach kyria konstandina! (want zo laat ze zich noemen - mevrouw konstandina).
Het is nog steeds een beetje moeilijk om op tijd en op de juiste plaats op school te raken. Eergisteren had ik niet herkend waar ik moest afstappen en heb ik de hele toer van de bus door de dorpjes hogergelegen gemaakt en uiteindelijk wist een passagier me wel te zeggen waar ik moest afstappen. Want die buschauffeurs, die weten werkelijk niets. Vandaag hetzelfde; de chauffeur hoorde het in keulen donderen - en het schoot hem maar te binnen waar ik moest zijn toen we al een kilometer verder waren. Hij heeft me dan maar laten uitstappen, en ik heb een taxi genomen (ik was ondertussen al een uur vertrokken van thuis)- want die bussen, ik snap er echt de ballen van. Lang leve De Lijn en zijn schitterende website waar je ALLES kunt te weten komen over alle mogelijke haltes en uren enzovoort. Voorlopig is het voor mij een kwestie van geluk om af te stappen waar ik moet zijn...
Ik ben nauwelijks anderhalve week in Griekenland en ik heb al m'n eerste betoging meegemaakt, van de studenten en onderwijzend personeel ivm de privatiseringen in het onderwijs - zie foto's. Het ging er hier in Patra wel rustiger aan toe dan in Thessaloniki en Athene waar de politie aangevallen werd en traangas werd gespoten.
No comments:
Post a Comment