19. murder in the village

Ik lig nog na te dommelen in een middagsiesta (of eerder het verlengde van de nacht), en wordt veel te bruusk gewekt - raissa!! opendoen!! waar ben je? Kyria Konstandina, uiteraard. Ik blijf gezellig liggen terwijl ze paniekerig roept, tegen de deur en de ramen van de slaapkamer bonkt en hard klopt.

Uiteindelijk houdt ze op, maar twee minuten later valt ze de voordeur aan. Gebonk en gebel, en dan verwoede pogingen met de sleutel. De deur krijgt ze natuurlijk niet open omdat de deur op slot zit en de sleutel langs binnen op het slot. Ik roep dat ze moet wachten en dat ik naar beneden kom. Ik open de deur en ze stormt in paniek naar binen. Ze is werkelijk in alle staten. Ze hebben hem vermoord! Vermoord zeg ik je! Wat moet ik nu doen! Je moet me helpen! Indringende blikken volgen, alsof ik hem zelf eigenhandig vermoord heb. Haar wereld is ingestort, zoveel is duidelijk, want ze hebben hem vermoord.

Uiteraard is er niemand dood, maar zo lijkt het wel. Haar telefoon is kapot. En ze kan niet zonder telefoon. Ik geef haar voorlopig 'mijn' toestel (haar reservetoestel), totdat de techniekers komen. Uiteindelijk, later die middag (vandaag geen school wegens religieus feest van de beschermers van de leerkrachten en leerlingen), blijkt dat die techniekers haar een telefoon gebracht hebben die al evenmin werkt. Weer een smack in the face voor Kyria, weer paniek en geschreeuw aan het raam. Geef me 50 euro dat ik een nieuw toestel kan kopen, je moet me helpen. Ik kom net uit bad en heb 6 euro op zak. Maar allez, met zes euro kan ik geen toestel kopen! Om haar verzoek (lees: eis) in te willigen en van al het gedoe af te zijn kleed ik me aan en ga geld afhalen (het resterende bedrag dus als voorschot op de huur van volgende maand).
Ik mag niet zo met mijn voeten laten spelen, zou Evi zeggen. Ik moet mijn grenzen trekken en niet direct lopen voor haar.
Ik kan dat nog niet. En wat voor nut zou het hebben haar niet dat geld voor te schieten ? Enkel nog meer geleuter en gezaag.
Temidden van de chaos (ondertussen moet ze zich klaarmaken om naar de dokter te gaan - waarvoor ze ook al geld leent) springt ook de nichtbuurvrouw binnen en stopt me een bord eten in de handen, en geeft Kyria K me ook mijn telefoontoestel terug. Ik blijf verwees achter met een telefoon, een bord eten, een citroen en een homp brood in mijn pollen, en haal enigszins opgelucht adem.


Ανάβω το τσιγάρο μου και αναρωτιέμαι πού είναι ο τόπος μου και γιατί βρέθηκα εδώ. Πώς έγιναν όλα αυτά; Τα έχω χάσει κάπως και σκέφτομαι την οικειότητα που μου λείπει - γενική οικειότητα με ανθρώπους, με μέρη και με καταστάσεις. Γιατί δεν το έχω καταφέρει ακόμα να επικοινωνώ αληθινά - μέσω του αληθινού μου εαυτού. Ik die smalend spreek εγώ που αστειεύομαι για τη μοναξιά της σπιτονοικοκυράς μου over de eenzaamheid van de huisbazin - ποιον κοροιδεύω; Hou ik mezelf voor de gek?

Een student heeft me hierheen gebracht (die ik ontmoet had ik het kafeneio), een student van goede inborst denk ik, er is een concertje. Eentje speelt dwarsfluit, een andere gitaar en de derde een soort djembe, ze spelen een soort relaxte muziek. Temidden van het volk in deze bar, hij groet mensen die binnenkomen en ik niet ken, uiteraard, en ik heb hoofdpijn. Communicatiehoofdpijn. En eigenlijk wil ik thuis zijn en mezelf verliezen in slaap. Και ήθελα να ήμουν σπίτι, να αποκοιμηθώ και να χαθώ σε έναν ύπνο βαθύ.

18. Het tegengestelde van kyrile

Ik heb voorlopig een steki gevonden. Steki (ndls. [stekki]), ik denk dat het iets te maken heeft met 'een vaste stek', betekent zoiets als stamcafe, een plaats waar je altijd rondhangt.
Voorlopig dus heb ik zo'n steki gevonden, een 'kafenieo' (καφενείον) - het soort cafe dat je je voorstelt vanop nostalgische prentbriefkaarten met oude ventjes die aan hun komboloi froemelen en urenlang hun kopje koffie drinken en over politiek en voetbal keuvelen of eerder: oreren en discussieren. (zoals eerder gezegd, geen accenten op griekse keyboards).

In grote letters op de vitrine staat er KAFENEION, en hoewel het 'Kafeneion Plateia Olga' heet, kent niemand het bij die naam, maar iedereen refereert aan de naam van de uitbater, Makis, of die zijn achternaam (of zelfs 'die zonder hand (in 1 woord) want hij mankeert 1 'uiterste' zoals ze dat in het Grieks zeggen).
Het is het tegenovergestelde van die kyrile dwz chique, hippe, moderne, trendy bars waar de fake blonde griekse miekes en hun gegelde en strak uitgedoste mannelijke tegenhangers hun tijd passeren met prijzige drankjes. 'Makis' is een van de oudste cafes van Patras en erg ongezellig. Koud ziekenhuislicht, vier sobere marmeren tafeltjes en ongemakkelijke houten stoeltjes, wit geverfde muren met maar twee foto's aan de muren, ouderwetse vloer, zonder poespas.
Je kan er koffie drinken voor de halve prijs, of zelfs een derde van de prijs, van de koffie in de trendy bars, en een halve liter wijn kost... 2.5 euro (is dat niet de minimumprijs van een glas wijn in Belgie...?).
Voor een halve euro krijg je er nog een schoteltje met olijven, een schelleke salami en een schelleke kaas met een stukje brood bij.
De sfeer is gezapig, het publiek gemixt: zowel alternatieve studenten en lichtelijk-anarchisten als ouwe opa'tjes. Een kameraad van een kameraad zat er gisteren elf (!) uren lang (ik net iets minder :-) )

Foto's volgen ongetwijfeld in de loop van... de tijd.

17. some left-over pictures

Nog een paar foto's die ik nog niet gepost had, van mijn eerste dagen in Griekenland.
Op driekoningen (onderaan) is het de gewoonte in Griekenland dat de pappas ofte pastoor de zee zegent. Hij gooit daarbij een kruis in het water (de zee of een meer) dat opgedoken wordt door jongemannen. (Mijn Ndls gaat zienderogen achteruit denk ik)

Telefonerende kerstman in Athene

Jingle bells popcornsfeer in Athene

Een fotogeniek oma'tje.

Een haventje in de Pireas, de dag van Ta Fota ofte Driekoningen



Een paar kerels die probeerden het kruis op te halen. (Driekoningen)

16. Dina zoekt man

Kyria Konstandina belt me op een middag half in paniek op dat ze de elektriciteitsrekening gekomen is, en ze bang is dat ze de stroom zullen afsnijden – want ze heeft geen geld. De rekening bedraagt 130 euro; ze heeft nauwelijks 15 euro op zak. Ik kan geen touw vastknopen aan haar antwoord waarom haar broer haar geen geld geeft (ze werkt per slot van rekening in zijn advocatenkantoor als secretaresse). (Later zal ze me vertellen dat ze in ruzie ligt met haar broer, omdat hij haar maar 250 euro wil betalen, maandelijks). Ze vraagt me de huur voor volgende maand al gedeeltelijk op voorhand te betalen, zodat ze toch geld heeft om de elektriciteit te betalen; want in een koud huis zou ze alleen maar zieker worden nietwaar.

Kyria Konstandina heeft zich opgetoeterd. Haar haren zijn helemaal opgetoefd, een permanent haast jaren stillekens – persoonlijk vind ik dat ze er nu pas echt haar leeftijd uitziet (48, maar ze heeft eigenlijk geen rimpels, en oorspronkelijk schatte ik haar zeker 8 jaar jonger), en haar nagels versgelakt. Aanleiding: een vriendin van haar heeft een blind-date geregeld met een apotheker. Enige minpunt: hij is een beetje ‘pachoulis’ – een eufemisme voor ‘hij zit goed in het vlees’. Maar zal hij mij wel willen? Hij zal vast wel geld hebben he, als apotheker. Maar zou ik dat wel doen, een afspraak zonder dat ik hem gezien heb – hij zegt zelf dat hij pachoulis is? Ik zou eens langs de apotheek kunnen passeren; maar zo ver weg – moet ik dan een taxi nemen, ik heb nauwelijks geld op zak. En zal hij mij willen, Raissa, zal hij mij wel willen? Ik heb maar voor verpleegster gestudeerd… Kyria Konstandina is een en al twijfel en aporie. Ze spreekt me luid toe, klaar en duidelijk overloopt ze al haar twijfels, luid, bijna alsof ze boos is. En ook dat ze zo’n pij-ij-ijn heeft. Mijn middel breekt in tweeën, het zit in mijn botten, en ik ben zo vermagerd, ik heb geen ap-pe-tijt, en die kine die helpt langs geen kanten.

En ze durft hem niet bellen. Uiteindelijk stop ik haar letterlijk de telefoonhoorn in de handen en ze glimlacht verlegen. Ze grabbelt al haar moed bijeen en tikt zorgvuldig het telefoonnummer in, alsof ze bang is een fout nummer te vormen. Aan de telefoon verandert haar timbre volledig. Ze is een en al glimlach en praat zachter, ze is duidelijk op de versiertoer en ze vraagt hem of hij gegeten heeft (!), of hij honger heeft. Ze gedraagt zich een beetje als een bakvis. Hij wil nog deze avond uitgaan, maar dat wil zij niet. Ze zou wel de dag erop, in de namiddag willen afspreken. Ik laat het erbij en neem afscheid.

De dag erop, en de dag daarop, informeer ik of het rendez-vous doorgegaan is. Negatief. Blijkbaar heeft ze toch niet gedurfd. En hij belt niet meer. Zie je wel, hij wil mij niet. Hij zal waarschijnlijk niet eens willen trouwen. Want hij heeft een lief gehad voor wel vijf jaar, en ja, als hij die zo lang had – waarom is hij er dan niet mee getrouwd? Dat is toch niet normaal! Hij zal wel niet willen trouwen. En hij zal mij wel niet willen. Anders zou hij toch bellen!

Ik zucht, en ik ben het moe altijd maar op haar in te praten en haar aan te sporen zelf te bellen en de boot niet constant af te houden. Maar uiteindelijk luistert ze toch niet. Ik wil vertrekken, maar ze blijft doorpraten, ze laat me niet doorgaan, en begint weer over haar middel, haar botten, haar gewicht, haar rug, haar geldproblemen, haar schuif vol medicijnen, haar algemene zwakte - ik kan amper nog praten, roept ze me toe.

Een cadeautje van Kyria K.

Bij Kyria Konstandina komt het eropaan tegen haar in te praten, op haar in te praten zelfs, zodat ze zelf kan luisteren, en als het nodig is ook de stem te verheffen; dat doen ze hier per slot van rekening allemaal. Als ze al niet naar de buurvrouw telefoneert (drie stappen verder – je hoort doorheen de muren de telefoon daar overgaan!) dan roept ze gewoon doorheen de deur.

Ook mij roept ze af en toe van bovenaan, en nu roep ik gewoon luidkeels en met langgerekte klinkers ‘ik koooooooooooooom’ ofte ‘eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerchomeeeeee!’

Ik vind het nog steeds moeilijk weerstand te bieden als ze me weer eens bij haar wil houden en ik echt geen zin heb om weer urenlang te luisteren naar steeds hetzelfde. Eigenlijk is ze een geboren redenaar denk ik. Ze houdt je letterlijk in haar greep met haar woorden. Niet dat het zo interessant is allemaal, maar ze spijkert je terplaatse vast met haar doordringende blik en haar luide – bijna kwade – stem.

Als ze me al niet naar binnen roept, komt ze zelf af. Ik durf nauwelijks nog op het koertje (tussen mijn slaapkamer en haar woonkamer) om de was op te hangen, te controleren of ie al droog is, enz. omdat ze me direct naar zich roept en begint te vragen wanneer ik nog eens langskom, wat en wanneer ik gegeten heb, of ik hier vanavond zal slapen, wat mijn plannen zijn voor het weekend. Ik heb duidelijk nog niet genoeg assertiviteit.

Een keer dat ik de deur van mijn slaapkamer niet had vastgedaan, stond ze al binnen; “ga eens naar beneden dat geld aannemen van mijn zus”. Ik ga buiten, maar zie enkel de buurvrouw in de deur staan. “Ik zie hier niemand” – jawel, die is het, rechtover. De overbuurvrouw is dus haar zus. Dat wist ik niet. Ik denk dat de interfamiliale relaties niet echt denderend zijn. Misschien daarom dat hun katten tegen mijn raam (gisteren) en mijn deur (deze morgen) komen pissen.

Op een nacht dat ik eens op hun balkon ging piepen, rennen ineens meer dan tien katten weg wanneer ze me opmerken. Verschrikking, eigenlijk bijna griezelig gewoon. Het zijn echt zo van die bazige katten, om schrik van te hebben. Half verwilderde katers die er gewoon agressief en ‘slecht’ uitzien. Ze houden met in de gaten met een blik van: oppassen! Alsof ze klaarstaan om me gezamenlijk aan te vallen.

De zus woont er tesamen met de moeder, en de buurvrouw is het nichtje (een mevrouw van een jaar of 50) en haar moeder (Theia, ofte Tante – potdoof is die).

Met die van hier rechtover komt ze blijkbaar niet overeen en communiceert ze enkel in geval van nood. En haar nicht, die elke dag eten voor haar klaarmaakt, dat lijkt ook een problematische relatie te zijn. Die doen niet anders dan tegen mekaar roepen, schreeuwen, en Kyria Konstandina slaagt er toch maar altijd in om ambras te veroorzaken. In my humble opinion, Dina kan een echte kenau zijn.

De nicht belt op een avond dat ik klaarsta om te vertrekken naar de tangoles (eerste keer dat ik ging kijken – georganiseerd door studenten van de unief en gratis; er is wel geen leraar :-D ) en ze rent direct naar binnen met een man (haar man?) richting badkamer. Ze willen blijkbaar per se in de badkamer zo’n extra ding hangen om handdoeken op te hangen. De man prutst een kwartiertje in de badkamer, maar uiteindelijk lukt het niet. De buurvrouw zelf praat enthousiast over dat ze ook Frans kent, over haar werk als secretaresse, en ja eigenlijk over die twee dingen continu, zonder dat ik er een speld kan tussenkrijgen. Even snel als ze binnengevallen waren, verdwijnen ze weer.


Genoeg over boven-, naast- en overburen. Mijn huisje hier is nu zowat compleet. Vandaag met Efi en haar (ex)lief naar de Praktiker gereden, de plaatselijke gamma. Ik heb nu ook zo’n veldbedje dat dienst doet als sofa in de living, volledig uitgerust keuken, zwabberbezem, tweede stoel, lampjes enzovoort. Klaar om gasten te ontvangen!! Bovendien is de telefoonlijn in orde gebracht, ik heb een vast nummer!

Op school alles rustig, eergisteren is er een jongen van de trappen gevallen - hersenschudding. Hij vroeg de hele tijd wat er gebeurd was, hij herinnerde zich niets van de val, en wist ook niet meer welke dag het was enzo. De mama werd erbij gehaald, vijf minuten later kwam ze op haar roze sloefen aangewaggeld. Kruistekens, ai panagia, wat voor een malchance heb ik toch altijd met dat kind, panagia! En nog wat kruistekentjes. Haar broer komt even later aangereden en ze brengen hem naar het ziekenhuis. De lerares Engels is bang dat ze niet voor het gerecht gesleurd worden. Tja, met zo' zootje ongeregeld gebeuren er wel vaker accidenten. In Belgie noemen ze dat ADHD, hier gewoon 'kinderen'.

Had ik al gezegd dat de temperatuur hier nog niet een keer onder de 12 graden gezakt is?

En nu: uitgang.

Tandradtreintje Diakofto - Kalavrita (doorheen bergkloof)

Rimpels

Eerste vrienden in Patras

15. summer is here

Terwijl het stormt en waait aan de andere kant van Europe, is het hier overdag een graad of 20. Ik neem m'n enige stoeltje mee naar buiten met een glaasje Mavrodafni en zetel me met wat franse woordjes op straat in de zon. Op straat, waar enkel wat katten passeren en soms een oud ventje.


Morgen mag ik de gordijnen, vorige week gekocht op de markt, geen ophalen bij de 'modistria'. Dikke, donkerblauwe gordijnen die geen licht doorlaten. Dat werd tijd, want de slaapkamer - met ongeveer over de hele lengte ramen, ramen, ramen en een deur, geeft uit op een klein koertje dat mijn huisje scheidt van dat van Kyria Konstandina. Ze kan dus nauwgezet in de gaten houden wanneer ik thuis kom (het licht dat van beneden schijnt), en mijn slaapgewoonten. Gisteren kruip ik in bed, waarop ze me bij zich roept door het raam: ga je slapen?? zou je mijn rug niet willen inwrijven, ik heb pij-ij-ij-ijn... Ik sta op en een halve minuut later zit ik haar rug in te wrijven met een plakkerig spul dat Vicks heet - ik denk dat je het normaal op de borst moet wrijven als je verkouden bent, maar goed.

14. slapen en opstaan

Ondertussen is Kyria Konstandina zowat zeker dat de anonieme bloempot van een dokter komt, waar ze vroeger nog bij ging, en dat het louter om een farce ging. Dus niet van die bemiddelde ongehuwde man, maar van een wat oudere dokter die een 'buitenhuwelijks' kind heeft gemaakt - de schande! Ik spreek er niet mee ze! Maar wat zijn dat nu voor manieren, dat doet een mens toch niet, zo'n grappen uithalen. Hier, belt gij ernaar en vraag hem eens hoe het nu zit met die mislukte grap. - en voor ik kan protesteren stopt ze me de telefoonhoorn in de handen en toetst het nummer in. Ik moet hem zeggen dat ik een Belgische lerares ben die bij haar huur en dat heel die historie met die bloempot van weinig smaak getuigt.
Uiteraard weet de dokter van toeten noch blazen (of aldus Kyria Konstandina: ja hij doet natuurlijk alsof hij van niets weet, wat denkt hij wel).
Puberen met Kyria K.! Ik begrijp eigenlijk maar half waar het allemaal om gaat, maar Kyria K lijkt er op een bepaald moment ook de humor van in te zien dat ik naar die dokter bel.

Ik geef Kyria K een doosje pralinen uit Belgie- waarvoor ze me erg hartelijk dankt. En dan zegt ze: ik zal je een voorstel doen. Deze zomer, wanneer je teruggaat naar Belgie, dan zou ik willen meegaan! Om jullie land te zien...

Nadat ze zichzelf uitgenodigd heeft, gaat ze verder over hoe ze de voorbije 'kinderen' die bij haar gehuurd heeft allemaal graag zag, en allemaal even graag zag. Dat er nog geen een met klachten van bij haar vertrokken was. En dan weer over haar eenzaamheid, om me vervolgens een lade propvol medicijnen te tonen... Kalmeermiddelen, antibiotica voor dit en voor dat,... Ze heeft geen vriendinnen, want haar vroegere vriendinnen zijn allemaal getrouwd met kinderen, en ja hoe gaat dat dan. En bovendien zijn die dan bang dat ze hun echtgenoten zouden afpakken - ah ja, zulke dingen gebeuren! En zo geraakt dat contact dan volledig verwaterd.

Met een grote serieux en uitgestreken gezicht vraagt ze me of er bij ons op school geen ongehuwde mannen zijn die ik haar zou kunnen voorstellen. Maar ON-GE-HUWD - ze spreekt het woord met grote klemtoon uit, alsof ze me een geheim onthult. Kyria Konstandina is altijd ernstig in haar woorden, en ze spreekt luid en kijkt je aan met haar priemende ogen die rechtdoor je heen gaan, terwijl ze de col van haar roze peignoir tot aan haar neus brengt.

13. Het mysterie van de anonieme bloempot.

Kyria Konstandina heeft bericht gekregen dat ze een bloempot mag komen ophalen. Een geschenk van een man die haar schijnt te kennen. Maar ja, zij kent hem niet - "en ik kan toch geen anonieme bloempot in huis nemen zeker." Een anonieme aanbidder voor Kyria Eenzaamheid? Een dag of wat later was ze via het meisje van de bloemenwinkel blijkbaar toch al te weten gekomen dat het om een ongehuwde man ging, met geld, want zijn familie zit in de 'juwelen'. Waarop ze mij onmiddellijk voorstelde of ik hem niet wou nemen - ik zou geen zorgen hebben - want hij zat er warmpjes in en is nooit getrouwd geweest...
Ja zeg - uiteraard laat ik aan Kyria K de eerste keus nietwaar.

Dezer dagen ben ik het huisje aan het bemeubelen; er is een bed, twee grote kasten, gigantische frigo, wasmachine, oven en tafel.

Nu nog wat stoelen en vloerbedekking, en een lampje of twee.

Deze week vindt er een soort project meeting plaats ivm het Comeniusprogramma, waarvoor een zeventiental leerkrachten overgekomen zijn uit Frankrijk, Zweden, Belgie, Denemarken, Tsjechie, Duitsland, Tenerife en Griekenland. Dat gaat vooral gepaard met massa's veel eten, lange koffiepauzes, s avonds aan tafel de ene gorte grap achter de andere door Makis, een van de twee coordinatoren hier op school. En ook het voorstellen van en het praten over wat de verschillende scholen aan activiteiten omtrent het project "DigiSkills" organiseren.

Deze ochtend werden we ontvangen op het gemeentehuis, en nadien ook het provinciehuis - zelfs de regionale krant en twee tv-stations kwamen eraan te pas. Morgen is er o.a. een uitstap naar Olympia.

Deze week dus geen les voor bibi, maar de hele dag de hort op met de 'vreemdelingen' ofte ksenoys.

Wat de lessen betreft trouwens, dat is nog wat zoeken. De eerste week heb ik de lessen Frans en Engels meegevolgd, af en toe heb ik ook zelf een oefening gedaan met de kindjes. Voor Engels hebben we voorlopig afgesproken dat we de klassen in tweeen zullen splitsen, en dat ik en de leerkracht Engels elk een halve klas voor ons nemen, zo zullen de kinderen minder kabaal kunnen maken. Voor Frans blijf ik er gewoon bijzitten en neem ik af en toe een oefening over die we dan klassikaal oplossen. Maar heel erg praktisch is het niet denk ik, ik weet niet goed hoe we het anders zouden kunnen aanpakken. Eerst eens zien of de aanpak van de Engelse lessen goed werkt.

Ik wordt verondersteld geen woord Grieks te praten tegen de kindjes, maar hun Engels en Frans zijn niet zodanig goed dat ze zich deftig kunnen uitdrukken om iets te vragen of alles begrijpen wat ik zeg. Maar coordinator Kostas staat erop dat ik niet toegeef aan hun druk om me in het Grieks te laten spreken, wat de meeste toch al een beetje doorhebben dat ik begrijp...

Ben nog een beetje in aporie over de juiste aanpak. Suggesties welkom.

Και για τους Έλληνους - όταν θα έχω ίντερνετ στο σπιτάκι μου θα μεταφράσω κάποια άρθρα στα ελληνικά... Δε σας ξέχασα! Και να ξέρετε ότι σας περιμένω στην Πάτρα να σας φιλοξενήσω! Τα λεμε!!

12. Huisje gevonden!

+++++++++++++++++++++

dit is het huisje (boven de plusjes)

Tijd voor een update en goed nieuws - ik heb een appartementje gevonden! De living + open keuken is ongeveer zo groot als mijn vroeger kot op de Nederkouter; en er is een slaapkamer boven; en ook een badkamer met wasmachine. Het is gelegen in een klein schattig straatje waar je niet met de auto inkunt (enkel te bereiken via trappen) (Hoe men daar ooit werken kan doen..??) Het is werkelijk vlak bij het centrum (nauwelijks vijf minuten naar wandelen - ik heb het gechronometreerd) maar zo rustig gelegen en temidden van huisjes onder en boven mekaar gebouwd in steegjes enkel te voet te bereiken - je waant je zo in een afgelegen bergdorpje.

Ik heb ook een soort binnenkoertje - te bereiken via de slaapkamer boven, want het is dus allemaal tegen een soort helling gebouwd - dat uitgeeft op het huisje van de huisbazin... En de huisbazin is een geval apart. Toen ik met Evi (het meisje waar ik voorlopig bij verblijf) het appartementje ging bekijken, had ik er effenaf schrik van - een nogal bazig type, een "kwaaie" die je met haar grote ronde en extreem bolle ogen blijft en blijft aankijken (ze vallen bijna uit haar gezicht). Ze is een jaar of veertig denk ik, Master in de theologie, en nooit getrouwd...
Ze is nogal euh pushy - en dat is een understatement. Ze heeft wel last van eenzaamheid - waar ze met een uitgestreken serieus gezicht 0ver kan praten, ze heeft echt iets dramatisch over zich, en ze last voortdurend van die Bold & The Beautiful-stiltes in waarbij ze je indringend aanstaart. Maar ik heb haar vandaag wel twee keer aan het glimlachen gekregen!
Ik moet maar zo vlug mogelijk intrekken, want ze heeft te erg te kampen met haar eenzaamheid, ze wil compagnie! Ik zeg dat ze niet de hele dag binnen moet zitten tussen haar vier muren, ze zegt dat er een virus is in Patras en bang is verkouden te worden. Ik vraag haar wat ze erger vindt - zo alleen zitten of een verkoudheid? Ze kijkt lang zwijgend in mijn ogen, en dan glimlacht ze eindelijk! Eenzaamheid is erger zegt ze. Maar toch, dat virus...

Ze gaat morgen een bed bestellen, en ik krijg ook haar oventje met drie kookplaatjes - want dat gebruikt ze niet. Eten wordt haar gebracht, en voor de rest drinkt ze gewoon melk.
Ze zit daar, in haar roze peignoir op haar roze sloefkes in haar pyamabroek (van s morgens tot s middags helpt ze in het kantoor van haar broer, een advocaat) en met haar lange gelakte roze nagels strijkt ze langzaam over de knoppen van het telefoontoestel. Je kan een speld horen vallen, want er hangt geen tikkende klok, en de buurt is erg rustig. En dan vertelt ze over Christos, de vorige huurder, een goeie jongen, maar een beetje een 'rare'. Oh ja, hij gaf haar ook wel de raad om niet de hele dag binnen te zitten, maar ja, hij kwam eigenlijk nooit langs om een koffie'tje te drinken.

Ze belt naar de inlichtingen van de OTE (de Griekse Belgacom) om te vragen naar een nummer voor mijn appartementje en een internetaansluiting. Maar ze is erg ongerust dat ik het appartement toch niet zal nemen (hoewel ik al twee maand huur cash betaald heb! - waarvan 1 maand als prokatavoli het nederlandse woord ontsnapt me even) en ze helemaal voor niets met dat geld een bed gaat kopen. Ik ben nauwelijks vertrokken of ze belt me nogmaals op om me nogmaals te vragen of ik toch wel zeker in het huisje zal komen wonen, want ze heeft het niet breed, en als ze dan dat bed gaat kopen en de telefoon in orde laat brengen, en ik kom er niet wonen... Tien minuten later krijg ik nogmaals telefoon, ditmaal van de buurvrouw (!), dat ik het toch wel moet zeggen als ik het appartementje uiteindelijk niet zal nemen, want begrijp je, ze gaat dat bed kopen, en ja, enzovoort enzovoort enzovoort. Ach ach kyria konstandina! (want zo laat ze zich noemen - mevrouw konstandina).




Het is nog steeds een beetje moeilijk om op tijd en op de juiste plaats op school te raken. Eergisteren had ik niet herkend waar ik moest afstappen en heb ik de hele toer van de bus door de dorpjes hogergelegen gemaakt en uiteindelijk wist een passagier me wel te zeggen waar ik moest afstappen. Want die buschauffeurs, die weten werkelijk niets. Vandaag hetzelfde; de chauffeur hoorde het in keulen donderen - en het schoot hem maar te binnen waar ik moest zijn toen we al een kilometer verder waren. Hij heeft me dan maar laten uitstappen, en ik heb een taxi genomen (ik was ondertussen al een uur vertrokken van thuis)- want die bussen, ik snap er echt de ballen van. Lang leve De Lijn en zijn schitterende website waar je ALLES kunt te weten komen over alle mogelijke haltes en uren enzovoort. Voorlopig is het voor mij een kwestie van geluk om af te stappen waar ik moet zijn...

Ik ben nauwelijks anderhalve week in Griekenland en ik heb al m'n eerste betoging meegemaakt, van de studenten en onderwijzend personeel ivm de privatiseringen in het onderwijs - zie foto's. Het ging er hier in Patra wel rustiger aan toe dan in Thessaloniki en Athene waar de politie aangevallen werd en traangas werd gespoten.

11. Eerste schooldag!!

Dit was mijn eerste schooldag!
Op zijn bibi's had ik me bijna overslapen ondanks 5 wekkers, en werd ik maar wakker op het uur dat ik wou vertrekken. Doch, geen nood - ik moest niet stipt om kwart na 8 op school zijn. Een schooldag telt hier 7 lestijden, en dat allemaal tussen kwart na acht en iets voor tweeen 's middags (ik vind geen trema of accenten op de Griekse keyboards). Tussen de uren hebben de kindjes vijf of tien minuten pauze. De leraar die zich over me ontfermt, Kostas, had me gisterenavond op een papiertje de locatie van de bushalte gekrabbeld. De bushalte was louter aangeduid met een simpel bord (prentje van een bus) dat er waarschijnlijk al honderd jaar stond - verder geen aanduidingen, geen papier met de uren, niets, laat staan met de bestemmingen. Een lief oma'tje legde met handen en voeten uit dat ze eigenlijk ook niet wist hoe laat de bus precies kwam, maar ik stond alvast aan de juiste halte, en ook een andere mevrouw mengde zich in de discussie. Ofte - hoe creatief te zijn met woorden en in tientallen bewoordingen uitgebreid me te informeren dat niemand eigenlijk wist wanneer de vorige bus gepasseerd was, noch hoe vaak de bussen precies kwamen, maar goed - hij zou wel dra komen.
Terwijl ik wat doelloos naar etalages stond te gapen hoor ik plots het oma'tje voor de hele straat half in paniek op mij roepen dat hij gekomen was, die bus. Ieeeeeeeeeeeeeeeeerthe to leoforeio!!

Het schooltje (110 leerlingen, 17 leerkrachten) ligt buiten het centrum, richting bergen (besneeuwde bergtoppen!) en is opgetrokken in die typische Griekse stijl van marmeren vloeren en trappen en voor de rest veel beton. Verfrissend in de zomer, nogal koulijk in de winter.
Wat later in de leraarskamer - waar ik vanaf nu zal vertoeven, EN de kindjes zullen me met mijn familienaam aanspreken! - kwam een leraar reclame maken voor de solidariteitsacties ivm een wetsvoorstel dat op tafel ligt. Het betreft het 'Artikel 16' van de Grondwet, en beoogt de privatisering van het onderwijs (ellenlange griekse woorden zu) en met veel drama, grote bewegingen kwam hij oreren en oproepen tot solidariteit en bijeenkomsten (EN een staking nu woensdag!). Belgische leraren zouden nogal verschieten hoe verhit die leraars hier wel kunnen zijn (enfin, Grieken in het algemeen); enfin het ging eraan toe met veel pathos en theatraliteit en alle leraars die doormekaar riepen en hun volmondige instemming en opmerkingen lieten geworden.

De rest van de ochtend heb ik met Kostas doorgebracht in de bibliotheek (hij is dit jaar bibliothecaris); hij heeft me een aantal dvds enzo laten zien over uitwisselingsprojecten die de school gedaan heeft met andere schooltjes. Ik heb ook al de lerares Frans leren kennen - en ben toch wel geschrokken hoe goed haar Frans was, en hoe moeilijk het was voor mij om de klik van Grieks naar Frans te maken. Ik voel eigenlijk nu al dat mijn Nederlands een beetje stroever wordt, en het Grieks 'zit' al erg in mijn mond - en om dan deftig Frans te spreken, wat per slot van rekening toch ook al een tijdje geleden is... Eerlijk gezegd was ik er niet goed van, en ik ben direct naar de boekenwinkel gehold om een soort Fra-Grie boekje te kopen om alles zo rap mogelijk nog eens deftig op te frissen.

En nu wacht ik tot de supermarkten terug opengaan om een schrift en papier te kopen. Griekse winkels hebben ietwat afwijkende openingsuren - het is bv super dat je tegen middernacht nog naar de patisserie gaan gaan om eclairkes - maar dat supermarkten gesloten zijn tussen pakweg half drie en dik vijf uur is dan weer een ander verhaal. De meeste winkels sluiten trouwens voor de hele dag op maandagen en woensdagen (en donderdagen geloof ik): dan zijn ze enkel open van s morgens tot een uur of twee-drie.

De kindjes op school waren wel superenthousiast, en tijdens hun kleine pauzes kwamen ze rond mij hangen als was ik een of andere hollywoodfiguur of zo, en vroegen ze naar mijn naam, hobbies, zussen/broers, dat mijn kleren mooi waren, en mijn haar :-) Ze moeten tegen mij wel Engels of Frans spreken dus dat hield de meeste een beetje tegen, maar de dappersten deden wel erg hun best, en ze hingen allemaal aan mijn lippen. Dat belooft.
Ze gedragen zich ook veel familiairder tegenover hun leerkrachten, lopen de bib binnen en buiten, wensen de leerkrachten spontaan gelukkig nieuwjaar, ...
Het is duidelijk een schooltje met een ontspannen, vrienschappelijke sfeer - which is very nice.

Ik zal nog wel eens wat meer schrijven over Patra en mijn eerste dagen (en over Driekoningen) maar nu ga ik nog raprap om papier en nadien... naar de fotografieles...

Houd jullie niet in om wat comments na te laten of zo, feedback is altijd leuk!

10. Driekoningen

i put some mors pics beneath. the stories will (or will not) follow. up to you to invent the context of the pictures....
(in the meanwhile i have arrived in Patra! Now off for some rakomelo...)

9. more pics

My last days in Athens. Tomorrow i will leave for Patra - where i will be for the next 6 months to come. Monday will be my first day at school - and i'm afraid i will feel just like the little children on the first of September - nerves in my belly.


Tomorrow is also 'Theofania'. It is the custom in Greece that in the morning the priest (pappas) throws a cross in the sea (harbour,...) and that young men dive to find it. The lucky one gets a gift from the priest ... nowadays a dvd (!) or so.
Friens told me where to see such a happening near Athens - and i hope to get up early in the morning to go to see it.

Please leave a comment if you like!



A rolling stone from Irisch descent that came to site with us in Psyrri.



Identity card of an 'alien' i met (a friend's friend). His father is Albanese, his mother is Albanese with Greek descent. A very strange translation into English in my eyes.




Panoramic view of the balcony where i stay. My first experiment with Photoshop. Click it!



Exarcheia.

8. athens - some pics

Nachttarief in het internetcafe. Ik post nog enkele foto's.



Tafeloppervlak bij Revekka's (Psyrri)
(merk het glaasje op rechtsboven)



Op de plateia bij Monastiraki



Ermoy Str.

7. Deyteri mera stin Athina

Buurvrouw Maria's vrienden herinnerden zich nog altijd De koetsier poetst de postkoets en Rap Rijp Rap Rot. Een paar herinnering bovengehaald over die keer toen ik ze rode kool had meegebracht uit Belgie, en ze die opgegeten hebben met frieten, en pralines, tussen hun boterhammen.
Gisteren nog met een vriendin uit Rethymno afgesproken die nog twee kameraden had meegebracht, en later tesamen afgezakt naar een ander cafe waar Submission geprojecteerd werd tegen de muur, het beruchte filmpje van Theo Van Gogh:

"On November 2nd 2004, Theo Van Gogh was brutally murdered on the street in reaction to his film, "Submission," which criticizes the treatment of women under Islam. The slain filmmaker, a descendent of Dutch painter Vincent van Gogh, was a provocative media trickster courting controversy during his entire career. Some called him a champion of free speech. Others, referencing inflammatory terms such as "goat-fuckers", (his preferred moniker for Muslim immigrants) found his irreverence for all things religious to be utterly repellent.

Van Gogh's killer was in that camp. Islamic Extremist Mohamed Bouyeri, 26, a Dutch National of Moroccan descent shot and stabbed van Gogh repeatedly, even as van Gogh pleaded for mercy. He pinned a note to his body addressed to writer Ayaan Hirsi Ali. It said that she would be destroyed, along with Holland and the United States.
Ayaan Hirsi Ali, a Somali-born member of the Dutch parliament, is a self-proclaimed ex-Muslim. She escaped to the Netherlands in 1992 to avoid an arranged marriage. At age five she had undergone the ordeal of female genital mutilation, a custom still practiced in many Muslim communities. This and other grievances with Islamic practice lead her to reject her faith and seek to aid other women oppressed by outmoded tradition. Despite the threat to her own life, Ms. Hirsi Ali refuses to back down on what she calls her Islam Reform Project (IRP) "I am on a mission. And it has only just begun."

Heb dus de kortfilm gezien - met Nederlandse ondertitels! Dat allemaal in een soort cool cafe met een hoop emo-kids en zwartharige grieken met verticaalgestreepte shirts, en erg luide muziek. Tegen s morgens thuisgeraakt, en geslapen als een rund zoals ze dat in het Grieks zeggen: κοιμήθηκα σαν βόδι.

Een beetje aanpassen aan de prijzen hier. Een doosje Depon (aspirine) kost nauwelijks 80 cent, de taxi s nachts bracht ons thuis voor een kleine 3 euro - voor een afstand waar je in Gent al gauw het dubbele zou betalen.

Langs Syntagma gepasseerd, gigantische kerstbomen, stalletjes met gepofte kastanjes en mais, miniveulentjes en rokende kerstmannen als decor voor de kleine kindjes om foto's te nemen, dat soort dingen. Zigeuners die proberen ballonnen aan de man te brengen en zich duidelijk vervelen.
Het is er nog niet van gekomen, maar straks wil ik voor de eerste keer deftig eten, wat Griekse salade en mezedes. (geen gyros (pitta's) of 'baguetten' dus, die ze hier opwarmen trouwens en waar je alles kunt laten tussenleggen wat je wil, op 1 broodje. Wanneer Grieken naar de studentenresto kwamen om een smos te eten wouden ze steeds bv. EN kaas EN hesp EN krabsla EN tonijnsla bijvoorbeeld...)

6. De aankomst. ΄Αφιξη στην Αθήνα

Kort nieuws uit Griekenland waar niets veranders is. Enkel dat er nog meer vuilnis op de straten ligt, de vuilniskarmannen zijn nog in verlof. In slaap gevallen op het vliegtuig bij nachte, en wakkergeworden met een zicht op golfjes en eilandjes onder ons, en vooral een straffe verblindende zon, en geen wolkje aan de lucht. Van de luchthaven naar het centrum gespoord met 30 kilo bagage en nog twee stuks handbagage als in trance van vermoeidheid.
Eenmaal een bagagelocker en de valiezen met hulp drie hoog gestopt, installatie bij Thisseio (tempel van Theseus) met zicht op de Akropolis met een gigantische frappe. Veel nieuwjaarsvolk op de straten, uitgedost en opgemaakt met de kindjes met ballonnen aan de hand. Een gsmnummer gekocht en dan: een hele rits telefoontjes plegen, want de parea (compagnie) waar ik zou blijven slapen zat nog aan de andere kant van griekenland voor de komende dagen, dus ik was nog even dakloos-voor-de-avond. Nog wat mensen wakkergebeld (uiteraard was het al namiddag), καλή χρονιά van hier, ο,τι επιθυμείς van daar en natuurlijk - Πού είσαι; Σοβαρά μιλάς; Πότε έφτασες;

Dan maar afgezakt naar Exarcheia waar ik nog wat oude bekende bars aantrof, allemaal gesloten. Wat later toch naar To Diplo, waar een vriend van de ex-buurvrouw (Rethymno) Maria werkt en even later kwam ook Maria met schoothondje Bou-Bou af en druppelsgewijs nog een hele hoop kameraden van haar die ... zich me allemaal herinnerden van in kreta. Bizar, sommige gezichten herkende ik nog maar voor de rest niet veel meer.









Ondertussen nog naar een andere vriend gebeld die me onderdak voor de avond kon bieden. Hij zat nog in een afgelegen dorp ergens ten velde maar zou laat die avond aankomen. Wat later laat de eerste parea me weten dat we vervroegd toch zouden terugkeren naar athene, dus kon ik alsnog bij hen slapen. Drie uur later zit ik bij hen thuis, en ik proef van de het nieuwjaarseten dat de mama van Kostas had meegegeven, een soort bol van gehakt met een beetje rijst in een koolblad gewikkeld, een soort van bladerdeegpastei met de vulling van pastitsio maar dan zonder bechamel, en ook melomakarona en kourampiedes - dE kerstkoekjes bij uitstek en allemaal versgemaakt.

Grieken praten met hun handen. En met hun komboloi. Terrasje dat geen terrasje is, vanop het balkon.