23. carnavalfoto's enzo

Sfeerbeelden van het afgelopen weekend...

Bewogen foto's, maar wel kleurig.

22. Connected!

Ik heb internet! Zelf! Thuis! En! Zelfgelegd! De internetverbinding is ongeveer tien keer trager dan in België, maar nog steeds meer dan behoorlijk (ADSL 1,0 Mbps), en in tegenstelling tot de Belgische providers zonder download/uploadbeperkingen. Ik kan dus naar believen naar de Vlaamsche radio luisteren als de skyladika hier (lett. hondsliederen) me even de strot uitkomen.

En meer nog - ik kan vaker posten.
Ik was al langer van plan om iets te schrijven over de Griekse media, en televisie concreter, want wie in Vlaanderen klaagt over reclameblokken en eindeloos geleuter moet maar eens hier komen kijken... Dan is VT4(reclame) peanuts. Eigenlijk wordt de reclame gewoon af en toe onderbroken door programma's.
Het meest ondermaats hier zijn wel de nieuwsberichten. Het nieuws duurt hier een uur lang, en je weet dat het bijna gedaan is als het over het buitenland gaat. Zo'n 90% van het journaal beslaat binnenlands nieuws. Niet dat er hier zoveel gebeurt uiteraard, maar alles wordt lekker opgeblazen en breed uitgesmeerd, elke dag schandalen bij de vleet. Vaak wordt er dan nog een muziekje bij de beelden afgespeeld, zo van die filmmuziek van thrillers, kwestie van de suspense op te drijven.
De rest van de wereld kan de reporters duidelijk gestolen worden; een verijdelde overval op een periptero (kiosk) in Thessaloniki is bijvoorbeeld duidelijk belangrijker dan de treinexplosie in Indië als je de tijd vergelijkt die aan beide issues gespendeerd wordt.

Tijdens de programma's wordt ook al reclame gemaakt voor het nieuws, via onder- en boventitels; en tijdens het nieuws wordt er reclame gemaakt voor de programma's à la 'straks kunt u kijken naar Thuis waarin Simonneke hertrouwt met Frank - wat niemand had verwacht, wat een ontknoping, etc etc'. Het nieuws wordt ook onderbroken door reclameblokken...
Ik ga het straks eens timen, maar de reclame net voor en na het nieuws van acht uur slaat werkelijk alles, en lijkt ein-de-loos te duren.

Grieken zijn bovenal babbelaars: iedereen heeft een mening over de gebeurtenissen. en iedereen moet aan bod komen, al ging het om de nicht van de zus van de buurvrouw. Die het van horen zeggen heeft. Dat gaat dan als volgt: iedereen krijgt zo'n klein venstertje, dan krijg je dus een beeldscherm vol kleine venstertjes. In theorie moet de presentatrice iedereen netjes aan de beurt laten komen, maar als de emoties hoog oplaaien (wat ze ook doen) schreeuwt iedereen doormekaar, op het randje van een genant schouwspel feitelijk. Een doorsnee beeld van het journaal:Een tijdje geleden kregen we zelfs tijdens het weerbericht (!!) drie venstertjes te zien...

Bovenstaand beeld gaat over de moord op Bartholomaios, die Griekenland al dagenlang in de ban houdt. Bruno, (de blogger voor 'En Nu Even Elders'-rubriek Griekenland) van De Standaard, heeft het hier een beetje uit de doeken gedaan:

http://standaard.typepad.com/en_nu_even_elders/2007/02/moord_overspel_.html#more

(...)
Ondertussen, weer wat later, ik heb mijn plicht vervuld en het journaal getimed.

20.00
Nieuws over de onderwijshervormingen die op stapel staan. Een van die voorstellen wil paal en perk stellen aan het fenomeneen van de αιώνιος φοιτητής, de eeuwige student. Als dit doorgang vindt, zou dit betekenen dat studenten maar (!) dubbel zo lang over hun studies mogen doen als 'normaal'. Studies van vier jaar bijvoorbeeld moeten afgerond worden in acht jaar. Reden tot opschudding in Griekenland, want zonder overdrijven - ik heb nog geen enkele student gekend die zijn studies 'op tijd' heeft afgerond. De cijfers liegen er niet om, zoals ik in een krant gelezen heb over enkele jaren geleden: driekwart van de studenten was al zes jaar of langer ingeschreven in zijn universiteit.
Ontstressen, dat is iets wat je leert in het hoger onderwijs in Griekenland. De relaxte houding waarmee de studenten omgaan met hun examens en studies is me blijven verbazen sinds m'n Erasmus in Kreta. Ze maken zich er hoegenaamd niet druk in, laat staan dat ze zich erover zouden schamen. Een buis meer of minder is geen reden voor onrust; die vakken worden gewoon 'meegenomen' naar het volgende semester. Sommigen slagen erin om na drie of vier jaar nog steeds vakken mee te sleuren van het eerste jaar, waar ze nog steeds niet doorraken.
Anyway, later meer over het onderwijs en de hervormingen.

20.25
Een aanval met molotovcocktails op een vakbondsgebouw in Athene. Geen echte schade.

20.30
Meer over de moord op Vartholomeos.

20.40
In Lesvos is een muisje gevonden in een conservenbokaal opgelegde pepers. Ontreddering alom. Uitgebreid interview o.a. met de huisvrouw-'slachtoffer': "gelukkig dat we de pepers in stukjes gesneden hadden, anders hadden we die muis misschien niet opgemerkt".

20.44
(korte topic, niet goed opgelet)

20.46
Veel te veel ziekteverlof bij de ambtenaren en kantoren die gesloten blijven.

20.48
Turkse 'uitdagingen' (verkeerde vertaling I know) in de Egeïsche Zee.

20.49
Economie. Ongerechtvaardige kosten die banken aanrekenen aan hun klanten.

20.50
Over de verkiezingen in Frankrijk

20.51
Over de verkiezingen in de USA

20.52
In de USA is een baby'tje geboren van 5 maanden oud.

20.53
Onderbreking voor reclame

20.58
Afkondiging van het nieuws

20.59
Reclame

21.08
Weerbericht

21.09
Reclame

21.15
Begin van de serie "Maria H Aschimi" ofte Maria De Lelijke.

21.19
Reclame...!

21.24
Maria continues.

(...)

Merk op dat het muisje in de paprikabokaal ongeveer even veel tijd krijgt als al het buitenlands nieuws tesamen.

's Avonds krijgen we een hele resem series, hoofdzakelijk van Griekse bodems, met hyperactieve acteurs, redelijk wat geschreeuw en overacting - pathos en drama, het zijn méér dan toevallig Griekse woorden.
Buitenlandse films worden wel af en toe gespeeld, bijvoorbeeld na middernacht op weekdagen... Ze worden aangekondigd (voorafgegaan) met de afkorting Ξ.Τ. voor ξένη ταινία ("vreemde film") en de titels worden steevast vertaald. Stel je voor dat de Vlaamse televisie dat zou doen; ik vind het gewoon erg vreemd klinken: De Titaniër, De Stilte van de Lammeren, Auto's, Heren verkiezen blondines, enzovoort.
's Morgens en 's middags zijn er ook praatshows met veel schmink en veel blablabla, met besprekingen van kapsels, jurken, ... van de ene of andere celebrity, een ruzie hier, een scheiding of huwelijk daar, 'opmerkelijke' wendingen in tv-programma's de avond tevoor etc. De Rode Loper in méér dan kwadraat.

Enfin, even genoeg nu.

21. Uitstap naar Ioannina

Een paar foto's genomen in de stad vanwaar Evi afkomstig is, Ioannina.

Clichéfoto van het graf van Ali Pasha (de 'vogelkooi' voor het grote gebouw).

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ali_Pasja

De man met zijn twee minnaressen, de kerk en de kunst.

In het oude stadscentrum

Hebt u ooit een boot gezien op de PLANEET die leeg naar een eiland vaart om passagiers op te laden en leeg terugkeert? Alleen in IOANNINA doet de gouverneur mij dat aan!

Ioannina heeft een groot meer met een eilandje, waar bootjes heenvaren. Hier is blijkbaar iets misgelopen.

Zoek de twee katten!

Spelletjes met symmetrie

20. carnaval

Tijd voor een update. Alles rustig hier. Een week wat ziek geweest, niet echt ziek maar zwaar verkouden, af en toe een beetje koorts, tandpijn en nekpijn tesamen, zelfs een dag niet naar school kunnen gaan.
Dit weekend heb ik compagnie! Het is carnaval hier in patras, de grootste carnaval van griekenland, superveel (griekse) toeristen dus ook. Ik heb drie gasten, vrienden van margarita die daarom dus naar hier gekomen zijn.
Door al die bacterien enzo voel ik me verdoofd, wat duizelig, en ik voel dat ik niet 'alles' kan 'geven', maar het doet wel deugd dat er nog wat mensen in de zetel zitten :-). Ze zijn nu koffie gaan drinken (uiteraard), ik ga ze sebiet opzoeken, en over een half uur begint er een parade. Ze waren zelfs zo goed mijn kleerkast te maken, die half/scheef openhing en ook wat kapstokjes op te hangen, meer nog - ze hebben me zelfs een απλώστρα, dat is zo een rek waar je de was ophangt om te drogen (tot nu toe had ik een koord gespannen van de ene naar de andere kant van de kamer met onderbroeken en washandjes wapperend (enfin niet wapperend want het waait niet binnen) in het salon)

Heb eigenlijk weinig inspiratie nu, over paar minuutjes de straat op, het gewoel in, paraat met mijn wapen! (mijn dierbare nikon)

Bovenstaande foto's (at random): een verlaten hotel buiten het centrum van patras; een soort veld waar mensen komen joggen; de 'plaz' ofte t strand; de brug Rio-Antirio; nikos die me naar die plaatsen gebracht had - ook iemand die naar de fotografieles gaat.

19. murder in the village

Ik lig nog na te dommelen in een middagsiesta (of eerder het verlengde van de nacht), en wordt veel te bruusk gewekt - raissa!! opendoen!! waar ben je? Kyria Konstandina, uiteraard. Ik blijf gezellig liggen terwijl ze paniekerig roept, tegen de deur en de ramen van de slaapkamer bonkt en hard klopt.

Uiteindelijk houdt ze op, maar twee minuten later valt ze de voordeur aan. Gebonk en gebel, en dan verwoede pogingen met de sleutel. De deur krijgt ze natuurlijk niet open omdat de deur op slot zit en de sleutel langs binnen op het slot. Ik roep dat ze moet wachten en dat ik naar beneden kom. Ik open de deur en ze stormt in paniek naar binen. Ze is werkelijk in alle staten. Ze hebben hem vermoord! Vermoord zeg ik je! Wat moet ik nu doen! Je moet me helpen! Indringende blikken volgen, alsof ik hem zelf eigenhandig vermoord heb. Haar wereld is ingestort, zoveel is duidelijk, want ze hebben hem vermoord.

Uiteraard is er niemand dood, maar zo lijkt het wel. Haar telefoon is kapot. En ze kan niet zonder telefoon. Ik geef haar voorlopig 'mijn' toestel (haar reservetoestel), totdat de techniekers komen. Uiteindelijk, later die middag (vandaag geen school wegens religieus feest van de beschermers van de leerkrachten en leerlingen), blijkt dat die techniekers haar een telefoon gebracht hebben die al evenmin werkt. Weer een smack in the face voor Kyria, weer paniek en geschreeuw aan het raam. Geef me 50 euro dat ik een nieuw toestel kan kopen, je moet me helpen. Ik kom net uit bad en heb 6 euro op zak. Maar allez, met zes euro kan ik geen toestel kopen! Om haar verzoek (lees: eis) in te willigen en van al het gedoe af te zijn kleed ik me aan en ga geld afhalen (het resterende bedrag dus als voorschot op de huur van volgende maand).
Ik mag niet zo met mijn voeten laten spelen, zou Evi zeggen. Ik moet mijn grenzen trekken en niet direct lopen voor haar.
Ik kan dat nog niet. En wat voor nut zou het hebben haar niet dat geld voor te schieten ? Enkel nog meer geleuter en gezaag.
Temidden van de chaos (ondertussen moet ze zich klaarmaken om naar de dokter te gaan - waarvoor ze ook al geld leent) springt ook de nichtbuurvrouw binnen en stopt me een bord eten in de handen, en geeft Kyria K me ook mijn telefoontoestel terug. Ik blijf verwees achter met een telefoon, een bord eten, een citroen en een homp brood in mijn pollen, en haal enigszins opgelucht adem.


Ανάβω το τσιγάρο μου και αναρωτιέμαι πού είναι ο τόπος μου και γιατί βρέθηκα εδώ. Πώς έγιναν όλα αυτά; Τα έχω χάσει κάπως και σκέφτομαι την οικειότητα που μου λείπει - γενική οικειότητα με ανθρώπους, με μέρη και με καταστάσεις. Γιατί δεν το έχω καταφέρει ακόμα να επικοινωνώ αληθινά - μέσω του αληθινού μου εαυτού. Ik die smalend spreek εγώ που αστειεύομαι για τη μοναξιά της σπιτονοικοκυράς μου over de eenzaamheid van de huisbazin - ποιον κοροιδεύω; Hou ik mezelf voor de gek?

Een student heeft me hierheen gebracht (die ik ontmoet had ik het kafeneio), een student van goede inborst denk ik, er is een concertje. Eentje speelt dwarsfluit, een andere gitaar en de derde een soort djembe, ze spelen een soort relaxte muziek. Temidden van het volk in deze bar, hij groet mensen die binnenkomen en ik niet ken, uiteraard, en ik heb hoofdpijn. Communicatiehoofdpijn. En eigenlijk wil ik thuis zijn en mezelf verliezen in slaap. Και ήθελα να ήμουν σπίτι, να αποκοιμηθώ και να χαθώ σε έναν ύπνο βαθύ.

18. Het tegengestelde van kyrile

Ik heb voorlopig een steki gevonden. Steki (ndls. [stekki]), ik denk dat het iets te maken heeft met 'een vaste stek', betekent zoiets als stamcafe, een plaats waar je altijd rondhangt.
Voorlopig dus heb ik zo'n steki gevonden, een 'kafenieo' (καφενείον) - het soort cafe dat je je voorstelt vanop nostalgische prentbriefkaarten met oude ventjes die aan hun komboloi froemelen en urenlang hun kopje koffie drinken en over politiek en voetbal keuvelen of eerder: oreren en discussieren. (zoals eerder gezegd, geen accenten op griekse keyboards).

In grote letters op de vitrine staat er KAFENEION, en hoewel het 'Kafeneion Plateia Olga' heet, kent niemand het bij die naam, maar iedereen refereert aan de naam van de uitbater, Makis, of die zijn achternaam (of zelfs 'die zonder hand (in 1 woord) want hij mankeert 1 'uiterste' zoals ze dat in het Grieks zeggen).
Het is het tegenovergestelde van die kyrile dwz chique, hippe, moderne, trendy bars waar de fake blonde griekse miekes en hun gegelde en strak uitgedoste mannelijke tegenhangers hun tijd passeren met prijzige drankjes. 'Makis' is een van de oudste cafes van Patras en erg ongezellig. Koud ziekenhuislicht, vier sobere marmeren tafeltjes en ongemakkelijke houten stoeltjes, wit geverfde muren met maar twee foto's aan de muren, ouderwetse vloer, zonder poespas.
Je kan er koffie drinken voor de halve prijs, of zelfs een derde van de prijs, van de koffie in de trendy bars, en een halve liter wijn kost... 2.5 euro (is dat niet de minimumprijs van een glas wijn in Belgie...?).
Voor een halve euro krijg je er nog een schoteltje met olijven, een schelleke salami en een schelleke kaas met een stukje brood bij.
De sfeer is gezapig, het publiek gemixt: zowel alternatieve studenten en lichtelijk-anarchisten als ouwe opa'tjes. Een kameraad van een kameraad zat er gisteren elf (!) uren lang (ik net iets minder :-) )

Foto's volgen ongetwijfeld in de loop van... de tijd.

17. some left-over pictures

Nog een paar foto's die ik nog niet gepost had, van mijn eerste dagen in Griekenland.
Op driekoningen (onderaan) is het de gewoonte in Griekenland dat de pappas ofte pastoor de zee zegent. Hij gooit daarbij een kruis in het water (de zee of een meer) dat opgedoken wordt door jongemannen. (Mijn Ndls gaat zienderogen achteruit denk ik)

Telefonerende kerstman in Athene

Jingle bells popcornsfeer in Athene

Een fotogeniek oma'tje.

Een haventje in de Pireas, de dag van Ta Fota ofte Driekoningen



Een paar kerels die probeerden het kruis op te halen. (Driekoningen)

16. Dina zoekt man

Kyria Konstandina belt me op een middag half in paniek op dat ze de elektriciteitsrekening gekomen is, en ze bang is dat ze de stroom zullen afsnijden – want ze heeft geen geld. De rekening bedraagt 130 euro; ze heeft nauwelijks 15 euro op zak. Ik kan geen touw vastknopen aan haar antwoord waarom haar broer haar geen geld geeft (ze werkt per slot van rekening in zijn advocatenkantoor als secretaresse). (Later zal ze me vertellen dat ze in ruzie ligt met haar broer, omdat hij haar maar 250 euro wil betalen, maandelijks). Ze vraagt me de huur voor volgende maand al gedeeltelijk op voorhand te betalen, zodat ze toch geld heeft om de elektriciteit te betalen; want in een koud huis zou ze alleen maar zieker worden nietwaar.

Kyria Konstandina heeft zich opgetoeterd. Haar haren zijn helemaal opgetoefd, een permanent haast jaren stillekens – persoonlijk vind ik dat ze er nu pas echt haar leeftijd uitziet (48, maar ze heeft eigenlijk geen rimpels, en oorspronkelijk schatte ik haar zeker 8 jaar jonger), en haar nagels versgelakt. Aanleiding: een vriendin van haar heeft een blind-date geregeld met een apotheker. Enige minpunt: hij is een beetje ‘pachoulis’ – een eufemisme voor ‘hij zit goed in het vlees’. Maar zal hij mij wel willen? Hij zal vast wel geld hebben he, als apotheker. Maar zou ik dat wel doen, een afspraak zonder dat ik hem gezien heb – hij zegt zelf dat hij pachoulis is? Ik zou eens langs de apotheek kunnen passeren; maar zo ver weg – moet ik dan een taxi nemen, ik heb nauwelijks geld op zak. En zal hij mij willen, Raissa, zal hij mij wel willen? Ik heb maar voor verpleegster gestudeerd… Kyria Konstandina is een en al twijfel en aporie. Ze spreekt me luid toe, klaar en duidelijk overloopt ze al haar twijfels, luid, bijna alsof ze boos is. En ook dat ze zo’n pij-ij-ijn heeft. Mijn middel breekt in tweeën, het zit in mijn botten, en ik ben zo vermagerd, ik heb geen ap-pe-tijt, en die kine die helpt langs geen kanten.

En ze durft hem niet bellen. Uiteindelijk stop ik haar letterlijk de telefoonhoorn in de handen en ze glimlacht verlegen. Ze grabbelt al haar moed bijeen en tikt zorgvuldig het telefoonnummer in, alsof ze bang is een fout nummer te vormen. Aan de telefoon verandert haar timbre volledig. Ze is een en al glimlach en praat zachter, ze is duidelijk op de versiertoer en ze vraagt hem of hij gegeten heeft (!), of hij honger heeft. Ze gedraagt zich een beetje als een bakvis. Hij wil nog deze avond uitgaan, maar dat wil zij niet. Ze zou wel de dag erop, in de namiddag willen afspreken. Ik laat het erbij en neem afscheid.

De dag erop, en de dag daarop, informeer ik of het rendez-vous doorgegaan is. Negatief. Blijkbaar heeft ze toch niet gedurfd. En hij belt niet meer. Zie je wel, hij wil mij niet. Hij zal waarschijnlijk niet eens willen trouwen. Want hij heeft een lief gehad voor wel vijf jaar, en ja, als hij die zo lang had – waarom is hij er dan niet mee getrouwd? Dat is toch niet normaal! Hij zal wel niet willen trouwen. En hij zal mij wel niet willen. Anders zou hij toch bellen!

Ik zucht, en ik ben het moe altijd maar op haar in te praten en haar aan te sporen zelf te bellen en de boot niet constant af te houden. Maar uiteindelijk luistert ze toch niet. Ik wil vertrekken, maar ze blijft doorpraten, ze laat me niet doorgaan, en begint weer over haar middel, haar botten, haar gewicht, haar rug, haar geldproblemen, haar schuif vol medicijnen, haar algemene zwakte - ik kan amper nog praten, roept ze me toe.

Een cadeautje van Kyria K.

Bij Kyria Konstandina komt het eropaan tegen haar in te praten, op haar in te praten zelfs, zodat ze zelf kan luisteren, en als het nodig is ook de stem te verheffen; dat doen ze hier per slot van rekening allemaal. Als ze al niet naar de buurvrouw telefoneert (drie stappen verder – je hoort doorheen de muren de telefoon daar overgaan!) dan roept ze gewoon doorheen de deur.

Ook mij roept ze af en toe van bovenaan, en nu roep ik gewoon luidkeels en met langgerekte klinkers ‘ik koooooooooooooom’ ofte ‘eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerchomeeeeee!’

Ik vind het nog steeds moeilijk weerstand te bieden als ze me weer eens bij haar wil houden en ik echt geen zin heb om weer urenlang te luisteren naar steeds hetzelfde. Eigenlijk is ze een geboren redenaar denk ik. Ze houdt je letterlijk in haar greep met haar woorden. Niet dat het zo interessant is allemaal, maar ze spijkert je terplaatse vast met haar doordringende blik en haar luide – bijna kwade – stem.

Als ze me al niet naar binnen roept, komt ze zelf af. Ik durf nauwelijks nog op het koertje (tussen mijn slaapkamer en haar woonkamer) om de was op te hangen, te controleren of ie al droog is, enz. omdat ze me direct naar zich roept en begint te vragen wanneer ik nog eens langskom, wat en wanneer ik gegeten heb, of ik hier vanavond zal slapen, wat mijn plannen zijn voor het weekend. Ik heb duidelijk nog niet genoeg assertiviteit.

Een keer dat ik de deur van mijn slaapkamer niet had vastgedaan, stond ze al binnen; “ga eens naar beneden dat geld aannemen van mijn zus”. Ik ga buiten, maar zie enkel de buurvrouw in de deur staan. “Ik zie hier niemand” – jawel, die is het, rechtover. De overbuurvrouw is dus haar zus. Dat wist ik niet. Ik denk dat de interfamiliale relaties niet echt denderend zijn. Misschien daarom dat hun katten tegen mijn raam (gisteren) en mijn deur (deze morgen) komen pissen.

Op een nacht dat ik eens op hun balkon ging piepen, rennen ineens meer dan tien katten weg wanneer ze me opmerken. Verschrikking, eigenlijk bijna griezelig gewoon. Het zijn echt zo van die bazige katten, om schrik van te hebben. Half verwilderde katers die er gewoon agressief en ‘slecht’ uitzien. Ze houden met in de gaten met een blik van: oppassen! Alsof ze klaarstaan om me gezamenlijk aan te vallen.

De zus woont er tesamen met de moeder, en de buurvrouw is het nichtje (een mevrouw van een jaar of 50) en haar moeder (Theia, ofte Tante – potdoof is die).

Met die van hier rechtover komt ze blijkbaar niet overeen en communiceert ze enkel in geval van nood. En haar nicht, die elke dag eten voor haar klaarmaakt, dat lijkt ook een problematische relatie te zijn. Die doen niet anders dan tegen mekaar roepen, schreeuwen, en Kyria Konstandina slaagt er toch maar altijd in om ambras te veroorzaken. In my humble opinion, Dina kan een echte kenau zijn.

De nicht belt op een avond dat ik klaarsta om te vertrekken naar de tangoles (eerste keer dat ik ging kijken – georganiseerd door studenten van de unief en gratis; er is wel geen leraar :-D ) en ze rent direct naar binnen met een man (haar man?) richting badkamer. Ze willen blijkbaar per se in de badkamer zo’n extra ding hangen om handdoeken op te hangen. De man prutst een kwartiertje in de badkamer, maar uiteindelijk lukt het niet. De buurvrouw zelf praat enthousiast over dat ze ook Frans kent, over haar werk als secretaresse, en ja eigenlijk over die twee dingen continu, zonder dat ik er een speld kan tussenkrijgen. Even snel als ze binnengevallen waren, verdwijnen ze weer.


Genoeg over boven-, naast- en overburen. Mijn huisje hier is nu zowat compleet. Vandaag met Efi en haar (ex)lief naar de Praktiker gereden, de plaatselijke gamma. Ik heb nu ook zo’n veldbedje dat dienst doet als sofa in de living, volledig uitgerust keuken, zwabberbezem, tweede stoel, lampjes enzovoort. Klaar om gasten te ontvangen!! Bovendien is de telefoonlijn in orde gebracht, ik heb een vast nummer!

Op school alles rustig, eergisteren is er een jongen van de trappen gevallen - hersenschudding. Hij vroeg de hele tijd wat er gebeurd was, hij herinnerde zich niets van de val, en wist ook niet meer welke dag het was enzo. De mama werd erbij gehaald, vijf minuten later kwam ze op haar roze sloefen aangewaggeld. Kruistekens, ai panagia, wat voor een malchance heb ik toch altijd met dat kind, panagia! En nog wat kruistekentjes. Haar broer komt even later aangereden en ze brengen hem naar het ziekenhuis. De lerares Engels is bang dat ze niet voor het gerecht gesleurd worden. Tja, met zo' zootje ongeregeld gebeuren er wel vaker accidenten. In Belgie noemen ze dat ADHD, hier gewoon 'kinderen'.

Had ik al gezegd dat de temperatuur hier nog niet een keer onder de 12 graden gezakt is?

En nu: uitgang.

Tandradtreintje Diakofto - Kalavrita (doorheen bergkloof)

Rimpels

Eerste vrienden in Patras

15. summer is here

Terwijl het stormt en waait aan de andere kant van Europe, is het hier overdag een graad of 20. Ik neem m'n enige stoeltje mee naar buiten met een glaasje Mavrodafni en zetel me met wat franse woordjes op straat in de zon. Op straat, waar enkel wat katten passeren en soms een oud ventje.


Morgen mag ik de gordijnen, vorige week gekocht op de markt, geen ophalen bij de 'modistria'. Dikke, donkerblauwe gordijnen die geen licht doorlaten. Dat werd tijd, want de slaapkamer - met ongeveer over de hele lengte ramen, ramen, ramen en een deur, geeft uit op een klein koertje dat mijn huisje scheidt van dat van Kyria Konstandina. Ze kan dus nauwgezet in de gaten houden wanneer ik thuis kom (het licht dat van beneden schijnt), en mijn slaapgewoonten. Gisteren kruip ik in bed, waarop ze me bij zich roept door het raam: ga je slapen?? zou je mijn rug niet willen inwrijven, ik heb pij-ij-ij-ijn... Ik sta op en een halve minuut later zit ik haar rug in te wrijven met een plakkerig spul dat Vicks heet - ik denk dat je het normaal op de borst moet wrijven als je verkouden bent, maar goed.

14. slapen en opstaan

Ondertussen is Kyria Konstandina zowat zeker dat de anonieme bloempot van een dokter komt, waar ze vroeger nog bij ging, en dat het louter om een farce ging. Dus niet van die bemiddelde ongehuwde man, maar van een wat oudere dokter die een 'buitenhuwelijks' kind heeft gemaakt - de schande! Ik spreek er niet mee ze! Maar wat zijn dat nu voor manieren, dat doet een mens toch niet, zo'n grappen uithalen. Hier, belt gij ernaar en vraag hem eens hoe het nu zit met die mislukte grap. - en voor ik kan protesteren stopt ze me de telefoonhoorn in de handen en toetst het nummer in. Ik moet hem zeggen dat ik een Belgische lerares ben die bij haar huur en dat heel die historie met die bloempot van weinig smaak getuigt.
Uiteraard weet de dokter van toeten noch blazen (of aldus Kyria Konstandina: ja hij doet natuurlijk alsof hij van niets weet, wat denkt hij wel).
Puberen met Kyria K.! Ik begrijp eigenlijk maar half waar het allemaal om gaat, maar Kyria K lijkt er op een bepaald moment ook de humor van in te zien dat ik naar die dokter bel.

Ik geef Kyria K een doosje pralinen uit Belgie- waarvoor ze me erg hartelijk dankt. En dan zegt ze: ik zal je een voorstel doen. Deze zomer, wanneer je teruggaat naar Belgie, dan zou ik willen meegaan! Om jullie land te zien...

Nadat ze zichzelf uitgenodigd heeft, gaat ze verder over hoe ze de voorbije 'kinderen' die bij haar gehuurd heeft allemaal graag zag, en allemaal even graag zag. Dat er nog geen een met klachten van bij haar vertrokken was. En dan weer over haar eenzaamheid, om me vervolgens een lade propvol medicijnen te tonen... Kalmeermiddelen, antibiotica voor dit en voor dat,... Ze heeft geen vriendinnen, want haar vroegere vriendinnen zijn allemaal getrouwd met kinderen, en ja hoe gaat dat dan. En bovendien zijn die dan bang dat ze hun echtgenoten zouden afpakken - ah ja, zulke dingen gebeuren! En zo geraakt dat contact dan volledig verwaterd.

Met een grote serieux en uitgestreken gezicht vraagt ze me of er bij ons op school geen ongehuwde mannen zijn die ik haar zou kunnen voorstellen. Maar ON-GE-HUWD - ze spreekt het woord met grote klemtoon uit, alsof ze me een geheim onthult. Kyria Konstandina is altijd ernstig in haar woorden, en ze spreekt luid en kijkt je aan met haar priemende ogen die rechtdoor je heen gaan, terwijl ze de col van haar roze peignoir tot aan haar neus brengt.

13. Het mysterie van de anonieme bloempot.

Kyria Konstandina heeft bericht gekregen dat ze een bloempot mag komen ophalen. Een geschenk van een man die haar schijnt te kennen. Maar ja, zij kent hem niet - "en ik kan toch geen anonieme bloempot in huis nemen zeker." Een anonieme aanbidder voor Kyria Eenzaamheid? Een dag of wat later was ze via het meisje van de bloemenwinkel blijkbaar toch al te weten gekomen dat het om een ongehuwde man ging, met geld, want zijn familie zit in de 'juwelen'. Waarop ze mij onmiddellijk voorstelde of ik hem niet wou nemen - ik zou geen zorgen hebben - want hij zat er warmpjes in en is nooit getrouwd geweest...
Ja zeg - uiteraard laat ik aan Kyria K de eerste keus nietwaar.

Dezer dagen ben ik het huisje aan het bemeubelen; er is een bed, twee grote kasten, gigantische frigo, wasmachine, oven en tafel.

Nu nog wat stoelen en vloerbedekking, en een lampje of twee.

Deze week vindt er een soort project meeting plaats ivm het Comeniusprogramma, waarvoor een zeventiental leerkrachten overgekomen zijn uit Frankrijk, Zweden, Belgie, Denemarken, Tsjechie, Duitsland, Tenerife en Griekenland. Dat gaat vooral gepaard met massa's veel eten, lange koffiepauzes, s avonds aan tafel de ene gorte grap achter de andere door Makis, een van de twee coordinatoren hier op school. En ook het voorstellen van en het praten over wat de verschillende scholen aan activiteiten omtrent het project "DigiSkills" organiseren.

Deze ochtend werden we ontvangen op het gemeentehuis, en nadien ook het provinciehuis - zelfs de regionale krant en twee tv-stations kwamen eraan te pas. Morgen is er o.a. een uitstap naar Olympia.

Deze week dus geen les voor bibi, maar de hele dag de hort op met de 'vreemdelingen' ofte ksenoys.

Wat de lessen betreft trouwens, dat is nog wat zoeken. De eerste week heb ik de lessen Frans en Engels meegevolgd, af en toe heb ik ook zelf een oefening gedaan met de kindjes. Voor Engels hebben we voorlopig afgesproken dat we de klassen in tweeen zullen splitsen, en dat ik en de leerkracht Engels elk een halve klas voor ons nemen, zo zullen de kinderen minder kabaal kunnen maken. Voor Frans blijf ik er gewoon bijzitten en neem ik af en toe een oefening over die we dan klassikaal oplossen. Maar heel erg praktisch is het niet denk ik, ik weet niet goed hoe we het anders zouden kunnen aanpakken. Eerst eens zien of de aanpak van de Engelse lessen goed werkt.

Ik wordt verondersteld geen woord Grieks te praten tegen de kindjes, maar hun Engels en Frans zijn niet zodanig goed dat ze zich deftig kunnen uitdrukken om iets te vragen of alles begrijpen wat ik zeg. Maar coordinator Kostas staat erop dat ik niet toegeef aan hun druk om me in het Grieks te laten spreken, wat de meeste toch al een beetje doorhebben dat ik begrijp...

Ben nog een beetje in aporie over de juiste aanpak. Suggesties welkom.

Και για τους Έλληνους - όταν θα έχω ίντερνετ στο σπιτάκι μου θα μεταφράσω κάποια άρθρα στα ελληνικά... Δε σας ξέχασα! Και να ξέρετε ότι σας περιμένω στην Πάτρα να σας φιλοξενήσω! Τα λεμε!!

12. Huisje gevonden!

+++++++++++++++++++++

dit is het huisje (boven de plusjes)

Tijd voor een update en goed nieuws - ik heb een appartementje gevonden! De living + open keuken is ongeveer zo groot als mijn vroeger kot op de Nederkouter; en er is een slaapkamer boven; en ook een badkamer met wasmachine. Het is gelegen in een klein schattig straatje waar je niet met de auto inkunt (enkel te bereiken via trappen) (Hoe men daar ooit werken kan doen..??) Het is werkelijk vlak bij het centrum (nauwelijks vijf minuten naar wandelen - ik heb het gechronometreerd) maar zo rustig gelegen en temidden van huisjes onder en boven mekaar gebouwd in steegjes enkel te voet te bereiken - je waant je zo in een afgelegen bergdorpje.

Ik heb ook een soort binnenkoertje - te bereiken via de slaapkamer boven, want het is dus allemaal tegen een soort helling gebouwd - dat uitgeeft op het huisje van de huisbazin... En de huisbazin is een geval apart. Toen ik met Evi (het meisje waar ik voorlopig bij verblijf) het appartementje ging bekijken, had ik er effenaf schrik van - een nogal bazig type, een "kwaaie" die je met haar grote ronde en extreem bolle ogen blijft en blijft aankijken (ze vallen bijna uit haar gezicht). Ze is een jaar of veertig denk ik, Master in de theologie, en nooit getrouwd...
Ze is nogal euh pushy - en dat is een understatement. Ze heeft wel last van eenzaamheid - waar ze met een uitgestreken serieus gezicht 0ver kan praten, ze heeft echt iets dramatisch over zich, en ze last voortdurend van die Bold & The Beautiful-stiltes in waarbij ze je indringend aanstaart. Maar ik heb haar vandaag wel twee keer aan het glimlachen gekregen!
Ik moet maar zo vlug mogelijk intrekken, want ze heeft te erg te kampen met haar eenzaamheid, ze wil compagnie! Ik zeg dat ze niet de hele dag binnen moet zitten tussen haar vier muren, ze zegt dat er een virus is in Patras en bang is verkouden te worden. Ik vraag haar wat ze erger vindt - zo alleen zitten of een verkoudheid? Ze kijkt lang zwijgend in mijn ogen, en dan glimlacht ze eindelijk! Eenzaamheid is erger zegt ze. Maar toch, dat virus...

Ze gaat morgen een bed bestellen, en ik krijg ook haar oventje met drie kookplaatjes - want dat gebruikt ze niet. Eten wordt haar gebracht, en voor de rest drinkt ze gewoon melk.
Ze zit daar, in haar roze peignoir op haar roze sloefkes in haar pyamabroek (van s morgens tot s middags helpt ze in het kantoor van haar broer, een advocaat) en met haar lange gelakte roze nagels strijkt ze langzaam over de knoppen van het telefoontoestel. Je kan een speld horen vallen, want er hangt geen tikkende klok, en de buurt is erg rustig. En dan vertelt ze over Christos, de vorige huurder, een goeie jongen, maar een beetje een 'rare'. Oh ja, hij gaf haar ook wel de raad om niet de hele dag binnen te zitten, maar ja, hij kwam eigenlijk nooit langs om een koffie'tje te drinken.

Ze belt naar de inlichtingen van de OTE (de Griekse Belgacom) om te vragen naar een nummer voor mijn appartementje en een internetaansluiting. Maar ze is erg ongerust dat ik het appartement toch niet zal nemen (hoewel ik al twee maand huur cash betaald heb! - waarvan 1 maand als prokatavoli het nederlandse woord ontsnapt me even) en ze helemaal voor niets met dat geld een bed gaat kopen. Ik ben nauwelijks vertrokken of ze belt me nogmaals op om me nogmaals te vragen of ik toch wel zeker in het huisje zal komen wonen, want ze heeft het niet breed, en als ze dan dat bed gaat kopen en de telefoon in orde laat brengen, en ik kom er niet wonen... Tien minuten later krijg ik nogmaals telefoon, ditmaal van de buurvrouw (!), dat ik het toch wel moet zeggen als ik het appartementje uiteindelijk niet zal nemen, want begrijp je, ze gaat dat bed kopen, en ja, enzovoort enzovoort enzovoort. Ach ach kyria konstandina! (want zo laat ze zich noemen - mevrouw konstandina).




Het is nog steeds een beetje moeilijk om op tijd en op de juiste plaats op school te raken. Eergisteren had ik niet herkend waar ik moest afstappen en heb ik de hele toer van de bus door de dorpjes hogergelegen gemaakt en uiteindelijk wist een passagier me wel te zeggen waar ik moest afstappen. Want die buschauffeurs, die weten werkelijk niets. Vandaag hetzelfde; de chauffeur hoorde het in keulen donderen - en het schoot hem maar te binnen waar ik moest zijn toen we al een kilometer verder waren. Hij heeft me dan maar laten uitstappen, en ik heb een taxi genomen (ik was ondertussen al een uur vertrokken van thuis)- want die bussen, ik snap er echt de ballen van. Lang leve De Lijn en zijn schitterende website waar je ALLES kunt te weten komen over alle mogelijke haltes en uren enzovoort. Voorlopig is het voor mij een kwestie van geluk om af te stappen waar ik moet zijn...

Ik ben nauwelijks anderhalve week in Griekenland en ik heb al m'n eerste betoging meegemaakt, van de studenten en onderwijzend personeel ivm de privatiseringen in het onderwijs - zie foto's. Het ging er hier in Patra wel rustiger aan toe dan in Thessaloniki en Athene waar de politie aangevallen werd en traangas werd gespoten.