4. αποχαιρετισμός

Κλαίω για τα δικά σου δάκρυα.
Φτάσαμε σε ένα τέλος, εσύ από δω και πέρα θα με αφήσεις. Μου έγραψες ότι με το να πάω στην Ελλάδα θα ξεκινήσει ένα καινούργιο κεφάλαιο της ζωής μου της οποίας εσύ δεν ήσουν ΄παρά μόνο΄ μια παράγραφος.
Με πονάει ότι είσαι τόσο σκληρός για τον εαυτό σου και βασανίζεσαι. Για το καλό μου με παρατάς, επειδή δε με αξίζεις. Δικά σου λόγια.
Σε αγαπάω. Δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο μεταξύ μας.
Μονο εσύ, δεν το αφήνεις να είναι, να γίνει.
Κλαίμε και οι δύο.

Μου θυμίζεις τον Catullus.
(odi et amo) quare id faciam fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio, et excrucior.


Πικρά δάκρυα.


============


Βρήκα μια επιστολή της Μαρίας Πολιδούρης.
Το διαβάζεις εδώ.

Άλλο ένα ποίημα.

Όνειρο Άνθη μάζευα για σένα στο βουνό που τριγυρνούσα. Χίλια αγκάθια το καθένα κι’ όπως τάσφιγγα πονούσα. Να περάσης καρτερούσα στο βορηά τον παγωμένο και το δώρο μου κρατούσα με λαχτάρα φυλαγμένο στη θερμή την αγκαλιά μου. Όλο κοίταζα στα μάκρη. Η λαχτάρα στην καρδιά μου και στα μάτια μου το δάκρι. Μέσ’ στον πόθο μου δεν είδα μαύρη η Νύχτα να σιμώνη κ’ έκλαψα χωρίς ελπίδα που δε στάχα φέρει μόνη. Καλαμάτα 1920

Dream I gathered roses for you wandering about the mount; a thousand thorns in my view, my clasping hands in hurt abound. I longed so much for you to pass through the icy northern wind, holding a gift for you –alas- tight against my bosom’s tilt. I kept on gazing afar, full of yearning was my heart and my eyes streaming tears. In my craving I failed to see the dead of night was drawing nigh; and I cried and cried –whatever be- me and my roses in the night.